De geplande viering van 45 jaar hondenschool op zondag 7 juni kon helaas niet doorgaan.  Om deze verjaardag toch in de kijker te zetten kan je hier de geschiedenis van de hondenschool rustig nalezen.

1.  45 jaar hondenschool … hoe het begon …
In 1975 besloten enkele inwoners van Kapelle op den Bos, waaronder onze voorzitter Roger Verbeeck, een hondenclub op te richten.  Deze mensen beoefenden reeds enkele jaren de hondensport in de clubs van Weerde of Zemst.
In de Oxdonkstraat te Kapelle op den Bos vonden zij een geschikt terrein.  Het was eigendom van de uitbater van het café “het Wagenhuis”, bij Roseke.  Na enkele maanden van hard werken om van het braakliggend terrein een geschikt oefenterrein te maken en bovendien een aardig clubhuisje neer te zetten, gingen ze in oktober 1975 officieel van start.
Het doel van de “Kapelse Politiehond” was het africhten van waak- en verdedigingshonden met het oog op ringwedstrijden en demonstraties.  De club werd aangesloten bij een overkoepelende organisatie : de Belgische Kennel Club en zo ging men van start.
Het aantal leden groeide snel.  Er werd 3 maal in de week geoefend.  Na een jaar konden reeds enkele leden deelnemen aan africhtingswedstrijden en bereikten ze bevredigende resultaten.  In 1979 slaagde een Duitse herder in de proeven voor diensthond bij de rijkswacht.  Dit was een hart onder de riem voor de africhters.  De club werd veel gevraagd voor demonstraties naar aanleiding van bvb. een schoolfeest,  wijkfeest, … .  Om wat geld in het bakje te brengen namen enkele leden ook regelmatig bewakingen voor hun rekening : handelsbeurzen, tentoonstellingen, parkings … .
Niet alle nieuwkomers waren geïnteresseerd in het “africhten” van hun hond.  Het was er bij vele mensen enkel om te doen hun hond gehoorzaam te maken en daarom besloot men om met een hondenschool van start te gaan.  Hierdoor kwamen niet langer uitsluitend de herdershonden aan hun trekken maar werd een veel ruimer hondenpubliek bereikt.  De Kapelse Politiehond groeide en raakte meer en meer gekend in de hondensportwereld.  Tot op zekere dag …
Als een donderslag bij heldere hemel kwam in april 1981 het bericht dat men niet langer over het terrein in de Oxdonkstraat kon beschikken.  Het café, waaraan het terrein grensde, werd namelijk verkocht.  De nieuwe eigenaars hadden grootse plannen om het café “Het Wagenhuis” om te bouwen tot een dancing “Quinie”.  De ruimte die de hondenclub innam met haar terrein en lokaaltje had men nodig voor de aanleg van een parking.  De club, nog in volle groei, stond voor een zware opgave.
Al vrij vlug werd een nieuw terrein gevonden aan de Leiweg te Kapelle op den Bos (nabij visvijver Kruisput).  De grond was eigendom van de Heer Frans Daelemans, gepensioneerd landbouwer. En daar herbegon men.
2.    Kapelse Hondenclub – Leiweg
Het terrein was eigendom van Frans Daelemans en Justine D’Hondt, wonende Kapellebaan.  Frans was gepensioneerd landbouwer met een groot hart voor dieren en voor het verenigingsleven.  Van hem kreeg de club ook alle steun bij de aanleg van de terreinen en de oprichting van de kantine.
Verschillende leden hadden het laten afweten maar toch werd, dankzij het onuitputtelijk doorzettingsvermogen van de voorzitter en enkele ondernemende leden, het weiland omgetoverd tot een prachtig oefenterrein.  Een nieuw clubhuis werd gebouwd, veel ruimer en praktischer dan vroeger, en de activiteiten van de club gingen bijna ononderbroken door.  Door de enorme toename van het aantal leden, niet alleen uit Kapelle op den Bos maar uit diverse naburige gemeentes zoals Mechelen, Tisselt, Zemst, Londerzeel, Opwijk, Vilvoorde, Meise, Heffen en Elewijt zag de club zich verplicht zelfs een tweede terrein aan te leggen.
De evolutie van de hondenclub verliep echter niet zonder problemen.  De vereniging werd indertijd tegengewerkt door de naaste buur, die een hondenclub niet hoog in het vaandel droegen.  Klachten werden ingediend, processen-verbaal werden opgemaakt.  De buurman was echter een enkeling met zijn ongegronde en onsportieve aantijgingen.  Met de steun van het gemeentebestuur en de gemeentelijke sportraad kon de club uitgroeien tot een volwaardige kynologische vereniging.
De accomodatie van de club kende toen in gans Vlaams Brabant geen gelijke.  Het terrein werd aangelegd met een groot assortiment aan sierstruiken, loof- en naaldbomen, er werd zelfs een heuveltje en een vijvertje uitgewerkt.  Bij het rustige clublokaal hoorde ook een ruime keuken en overdekte barbecueruimte, die hun dienst bewezen bij de inrichting van wedstrijden, opendeurdagen en “barbecues”.
Het werd steeds duidelijker dat de interesse van de hondenbezitters meer uitging naar de hondenschool, waar de nadruk lag op het gehoorzaam en sociaal worden van de hond, dan naar de africhting.  Zo groeide de hondenschool steeds meer terwijl het aantal africhters gelijk bleef en later verminderde.  In 1984 besloot het toenmalig bestuur om de club te laten aansluiten bij de “Koninklijke Unie Sint Hubertus”.  Haar aanvraag tot aansluiting werd op 29 september 1984 goedgekeurd en in het tijdschrift WOEF van november 1984 gepubliceerd.  Het aansluitingsnummer van de club werd 810.  Alweer een keerpunt in de geschiedenis van de Kapelse Politiehond.
Na de aansluiting bij de Sint-Hubertus moesten de africhters zich aanpassen aan het nieuwe programma dat toch voor verschillende oefeningen anders geïnterpreteerd werd dan bij de Belgische Kennel Club.  De aanvalsmannen moesten opnieuw hun brevet voor aanvalsman behalen.  De grootste veranderingen gebeurden echter in de hondenschool.  Nu bestond immers een officieel programma met vastgestelde oefeningen voor de gezelschapshonden.  Daarnaast kwam ook de mogelijkheid, voor alle honden, om een “brevet” te behalen en later deel te nemen aan wedstrijden in het gehoorzaamheidsprogramma.  Er werd hard gewerkt om deze nieuwe programma’s onder die knie te krijgen.  Ook de instructeurs moesten zich aanpassen, het bleek een hele opgave om alles in praktijk te brengen.  De nieuwe leden bleven toestromen uit de verschillende randgemeenten van Kapelle op den Bos en zelfs uit het Antwerpse en het Brusselse.  De club bleef doorgaan met haar demonstraties en bewakingen, doch stapte volledig af van de africhtingswedstrijden.
In september 1985 werd het 10-jarig bestaan van de vereniging gevierd.  De Kapelse Politiehond was thans een begrip geworden, niet alleen gekend voor zijn demonstraties en bewakingen of voor zijn hondenschool maar voornamelijk voor de dierlievende manier waarop er met de honden wordt gewerkt en de eensgezinde en kameraadschappelijk sfeer, eigen aan de club. Tijdens de viering van het 10-jarig bestaan werd Roger Verbeeck, stichter van de club, eveneens in de bloemetjes gezet voor zijn 10-jaar voorzitterschap.
10Jaar_1
Aanvankelijk was de interesse van de leden voor het behalen van hun brevet en het hele wedstrijdgebeuren maar miniem.  Gestimuleerd door de personen die toch hun brevet behaalden en nadat de club tot haar eerste wedstrijd in het gehoorzaamheids-programma, in mei 1988, besloot, kwam hierin verandering.  In maart 1988 behaalden 3 instructeurs van de club hun officieel brevet van instructeur voor het gehoorzaamheidsprogramma.  Hierdoor ging er plots een frisse bries doorheen de club waaien.
Vanaf toen nam de interesse voor het gehoorzaamheids-programma steeds meer toe.  Verschillende geleiders waagden ook, met succes, hun kansen in het wedstrijdprogramma I.  Onze leden scoorden (althans niet onmiddellijk) bij de top drie maar konden toch hun mannetje staan.  De leuze van de club was -en is nog steeds- deelnemen, in kameraadschap, zonder jaloezie of nijd, is belangrijker dan winnen.  Leden die moedig alle klassen doorliepen met hun hond en tevreden waren over de werking van de school, maakten onbewust reclame voor onze club en zo ging men door … .  Tijdens een algemene vergadering werd beslist om de naam van de club van “Kapelse Politiehond” te veranderen in “Kapelse Hondenclub”.  Dit om de algemene misvatting te vermijden, als zou de club enkel toegankelijk zijn voor “politiehonden”.  Met de nieuwe naam stond men meer open voor alle hondenrassen (en niet-rassen) en in het bijzonder voor de kleinere rassen.
In de maand augustus 1989 vernamen we dat de heer Frans Daelemans, eigenaar van het terrein, aan een ongeneeslijke ziekte leed.  Dit was droevig nieuws maar we wisten niet wat voor gevolgen dit bovendien voor onze club zou hebben.  Begin september liet Frans Daelemans de voorzitter bij zich komen en vertelde hem dat hij van plan was zijn eigendom onder zijn drie kinderen te verdelen en dat zij besloten hadden om bepaalde gronden (waaronder ons terrein) te verkopen aan een particulier die op zijn beurt een verkavelingsplan ging uitvoeren.  We moesten de Leiweg verlaten, alles ontruimen en afbreken tegen 1 mei 1990.
Verdriet en ontgoocheling kregen de bovenhand.  Negen jaar lang hadden we met Frans in een goede, vriendschappelijke sfeer samengewerkt.  Het deed hem pijn om ons, die hij als zijn vrienden beschouwde, dit terrein en daarmee de dromen, toekomstplannen, hobby, … te moeten afnemen.  Frans bood ons een ander terrein aan.  Het lag echter bijna 500 m van de dichtstbijzijnde openbare weg, we moesten gebruik maken van andere privé-wegen om dit terrein te bereiken, het aanleggen van elektriciteit zou minimum honderdtwintigduizend frank kosten, het bouwen van een lokaal, midden in deze groene zone, zou nooit toegestaan worden, dus … een onmogelijke opgave.  Roger besloot eerst zelf het nieuws te verwerken en over een mogelijke oplossing na te denken.  Twee weken later, 16 en 17 september 1989, organiseerde de club haar jaarlijkse opendeurdagen.  Deze opendeurdagen werden weer een enorm succes.  Alle leden droegen hun steentje bij en namen deel aan een goede, succesrijke demonstratie van gehoorzaamheid en/of africhting.
De week daarna, voor de oefeningen, verzamelde één van de geleiders iedereen op het terrein voor een kleine toespraak.  Vol overgave vertelde zij ons dat het hoog tijd werd dat de instructeurs eens in de bloemetjes werden gezet.  Zij waren het immers die, in weer en wind, met veel plezier en enthousiasme, steeds paraat stonden voor de geleiders, die op hun beurt weer plezier konden beleven aan hun hobby.  Vervolgens kregen de instructeurs daadwerkelijk een mooie ruiker bloemen overhandigd.  Het deed ze veel genoegen.
Alle geleiders stonden op het terrein en Roger nam van de gelegenheid gebruik om hen het slechte nieuws te vertellen.  We moesten weg.  Verslagenheid en ongeloof bij iedereen.  Het was niet alleen een donderslag bij heldere hemel maar een heuse orkaan en wolkbreuk tegelijk.  Terwijl bij iedereen de vraag rees hoe we verder moesten stond Roger voor een dilemma : gingen we wel verder of betekende dit het einde van de Kapelse Hondenclub ?
Roger, stichter van de club, zag het niet meer zitten.  Het was immers reeds de tweede maal dat de club gedwongen werd te verhuizen.  Toch kreeg hij, dankzij het enthousiasme en het doorzettingsvermogen van de vele leden, weer moed.  Wekenlang werd er naar een geschikt terrein gezocht.  Alle leden en ook symphatisanten van de club keken uit naar een vrij stukje land.  Roger en Yolande reden als gekken rond om elk stukje land, dat door de leden werd gevonden, te bezoeken.  De ligging, bereikbaarheid, geschiktheid, enz. … werden onder de loep genomen.  Eigenaars werden opgezocht, gemeenten werden aangeschreven, zelfs de notaris werd om raad gevraagd.  Het was een koortsachtige tijd.  Tijdens elke oefening werden de mogelijkheden besproken.  Vaak werd meer gepraat en werden meer plannen gemaakt dan geoefend met de honden.  Eén ding werd ons duidelijk : een hondenclub was niet geliefd, men zag ons liever gaan dan komen, men verwachtte een hoop moeilijkheden (vuil, lawaai, enz.).
Leiweg_einde
Op deze foto : het terrein staat te koop als bouwgrond.
3. Kapelse Hondenclub – Tisseltstraat
Midden december 1989 was het zover.  Dankzij de bemiddeling van de heer De Schutter werden uiteindelijk een geschikt terrein en een bereidwillige eigenaar gevonden.  Roger riep een algemene vergadering samen om de plannen uit te diepen en tevens zekerheid te krijgen omtrent de bereidheid tot medewerking van de leden.  Het terrein lag aan de Tisseltstraat te Ramsdonk en stond vol maïsstoppels.  Dankzij de zoon van Frans Daelemans, eigenaar van het terrein aan de Leiweg, en enkele van onze leden, werd het terrein machinaal omgeploegd en geëffend.  Op 17 maart 1990 werd het gras ingezaaid.  De afspanning werd gezet.  Maar meer kon er op dat moment niet gebeuren aan het nieuwe terrein.
Tegelijkertijd moest aan de Leiweg veel afgebroken en uit de weg geruimd worden.  Een lastige en droevige opdracht.  De oefeningen bleven gewoon doorgaan.  Het werd april, de tijd drong.  1 mei 1990 was immers de uiterste datum.  De laatste twee weken stonden de bulldozers en kranen al op het terrein, er was geen elektriciteit meer.  Na de oefeningen zat men bij kaarslicht plannen te maken in het chalet, waar het plafond was afgehaald en waar vandalen gaten in de muur hadden gemaakt.
Op zaterdag 4 en zondag 5 juni 1990 werden alle leden ingezet om de laatste hand te leggen aan de afbraak van het chalet en de uiteindelijke verhuis naar de Tisseltstraat.   Woensdag 8 juni was het dan zover … we oefenden, onder ruime belangstelling van onze nieuwe buren, voor de eerste maal op de nieuwe terreinen.  Klein detail : na weken van druilerige regen straalde de zon.
Tisseltstraat_voorjaar 1990_aanbouw
Van begin juni 1990 werd bijna elke zaterdag gewerkt aan het terrein en/of het chalet.  In de beginstadia hielpen voornamelijk de leden die mee verhuisd waren, later kregen we hulp van de nieuw ingeschreven leden.  Zodoende wisselden de helpende handen steeds.  Enkele mensen, we mogen ze gerust de trekpaarden van de club noemen, waren er echter telkens weer, week na week, in regen, in hitte, in koude.
Het resultaat van hun inspanningen mag er dan ook zijn :  mooie en ruime terreinen, parking, hondentoiletten, praktische kantine en een handig afdak voor de regen.  De club groeide … en groeit nog steeds.
Op 25 juni 1995 vierde de Kapelse Hondenclub haar 20-jarig bestaan.  Roger Verbeeck, stichter van de club en jarenlang voorzitter, mocht terecht fier zijn.  Niet alleen zijn liefde voor de honden en zijn grondige kennis inzake opvoeding en africhting speelden een grote rol maar ook zijn doorzettingsvermogen, organisatietalent, inzet voor de vereniging en mensenkennis zorgden ervoor dat het “hondenclubke” uitgroeide tot een volwaardige hondenschool.  Onder ruime belangstelling van hondenvrienden en symphatisanten werd het 20-jarig bestaan uitgebreid gevierd met demonstraties, barbecue, dansfestijn, kinderanimatie, ballonwedstrijd … .  Degenen die er niet bij waren hadden ongelijk, degenen die erbij waren vergeten het niet meer.
Anne_1995
4. Kapelse Hondenschool – ‘t Leirekensdomein

De Kapelse Hondenclub groeit nog steeds.  Meer en meer van onze leden worden naar ons doorverwezen door hun dierenarts, rasvereniging, kweker of door tevreden oud-leerlingen.  De nieuwe leden komen van verder en verder : het Brusselse, het Leuvense, het Antwerpse … .

Tot op vandaag werden (en worden) er nog steeds verbeteringen gedaan aan de bestaande infrastructuur.  In de vakantieperiodes werden regelmatig afsluitingen vernieuwd, toestellen verstevigd, nieuwe toestellen gemaakt …  Na de werken praatten de helpers wat na op het terras onder het genot van een pintje en een hapje op de barbecue.  Hier rees ook de idee om “de hondenclub” een naam te geven, duidelijk en alles omvattende benaming.

Naast de 6 ruime en verzorgde terreinen beschikt de hondenschool over een groene parking, een verzorgd tuintje aan de inkom, hygiënische hondentoiletten, afsluitingen tussen de terreinen in groene hagen en populieren, …

De honden die bij ons school lopen zijn inmiddels ook gewend geraakt aan de bewoners om en nabij de terreinen.  Zo kennen ze de paarden die ruim 1/2 hectare weiland tot hun beschikking hebben, de eenden, zwanen en waterkipjes die in de ruime vijver en aangrenzend bosje vertoeven, de kippen en pauwen die een onderkomen vonden in de ruime boomgaard.  Zelfs 3 poezen komen regelmatig een bezoekje brengen tijdens de oefeningen.  Geen hondenclub alleen dus, eerder de “Ark van de Tisseltstraat”.

Om dit geheel naar waarde te benoemen werd gekozen voor : Kapelse Hondenschool – ‘t Leirekensdomein.  Een nieuwe stap in de geschiedenis.

Gazet van Antwerpen, 24 september 1996.

5. Na 45 jaar

Wanneer men wekelijks zo intensief bezig is met het beoefenen van zijn hobby, vliegen de jaren voorbij.  Het is ondertussen 30 jaar geleden sinds de de hondenschool naar de Tisseltstraat is verhuisd.  En nu in 2020, kan 45 jaar Kapelse Hondenschool gevierd worden. 

Roger mag terecht fier zijn op zijn voorzitterschap.  45 jaar voorzitter betekent :

  • 45 jaar leiding geven
  • 45 jaar initiatieven nemen
  • 45 jaar verantwoordelijkheid nemen
  • 45 jaar organiseren en delegeren
  • 45 jaar wekelijks klaar staan
  • 45 jaar nog zo veel meer …

En concreet voor onze hobby is hij bovendien

  • “de” Martin Gaus en Cesar Millan
  • “de” leider (of is het lijder), die 2 maal per week alles in goede banen leidt
  • “de” keukenpiet
  • “de” tuinman
  • “de” klusjesman
  • “de” boodschapper
  • “de” telefonist
  • en nog zo veel meer …

45 jaar … maar ’t Leirekesdomein is jonger dan ooit.  De afgelopen jaren hebben verschillende enthousiaste en sportieve instructeurs hun intrede gedaan. Zij werden instructeur door hun persoonlijke interesse in hond en geleider, maar bovenal door hun eigen opgedane kennis en de gave om deze aan anderen door te geven.

Nog nooit in de geschiedenis van ’t Leirekesdomein had de club zo’n sterke troef in handen : een gemotiveerd en dynamisch team dat perfect kan samenwerken, borrelt van enthousiasme en ijver, met als inzet de liefde voor de hondensport.

Op de naar de toekomst !